بدون طناب و توپ و كلاه و دماغ قرمز ، روبروي زن پشت ميز توي يك رستوران نشسته و با خودش مي گويد :

(نبايد بفهمد من يك دلقكم.... )

دستش را به طرف صورتش ميبرد تا مطمئن شود آن دماغ روي صورتش نيست .

چند بار با خودش تكرار مي كند : ( او نمي داند ،  پس بايد جدي تر باشم .... )

(اپراي قورباغه هاي مرداب خوار - جواد سعيدي پور)