من درختم اما

نه درختی که بروید در باغ

نه درختی که برقصد دلشاد

آن درختم که بگرید با ابر

آن درختم که بنالد در باد..

آن درختم که در این دشت سیاه

روزو شب مویه کند با مجنون

همه دم ناله زند با فرهاد

نه درختم !

که منم هیمه ی خشکی بی سود

نازم ان دست که خیزد پی افروختنم

دیگر ای رهگذران ! !

تشنه ی آب نی يم

تشنه ی سوختنم...